Zelfzorg. Je kunt tegenwoordig je mailbox niet openen zonder dat iemand je vertelt hoe belangrijk dat is. We lezen boeken over stress, luisteren naar podcasts over grenzen stellen en volgen trainingen om meer rust en balans te vinden.

Aan informatie geen gebrek dus en je zou verwachten dat we inmiddels allemaal heerlijk relaxt door het leven huppelen.

Helaas is de werkelijkheid een stuk minder rooskleurig.

Deze week las ik een nieuw rapport van verzuimspecialist Acture. Het aantal verzuimdagen door psychische klachten steeg tussen 2024 en 2025 met 7,1 procent, terwijl het totale verzuim daalde met 3,4 procent.

We melden ons dus minder vaak ziek, behalve als het gaat om stress, burn-out en overspannenheid. Dat verzuim stijgt alleen maar. Ook in lengte want wie door die klachten uitvalt, blijft gemiddeld 77 dagen thuis.

En de groep waar het het hardst stijgt?
Vrouwen.

Maar er staat nog een cijfer in het onderzoek van Acture dat me triggerde. 70 procent van de mensen die uitvallen met psychische klachten, voelde het al maanden van tevoren aankomen.

Maanden!

We weten dus vaak verdomd goed dat we beter voor onszelf zouden moeten zorgen. We voelen vaak ook al maanden dat er nu toch echt iets zou moeten veranderen.

Maar ergens vinden we onszelf dus nog niet belangrijk genoeg.

Denken we: “Ach, nog even volhouden. Het is bijna vakantie en dan ga ik het anders aanpakken. Na die deadline wordt het rustiger. Zodra dat ene project is afgerond, komt er eindelijk meer tijd voor mezelf.”.

Tuurlijk.
En volgende week winnen we ook nog de Staatsloterij.

We weten het wel, maar tussen weten wat je nodig hebt en er daadwerkelijk naar handelen, blijkt een behoorlijk groot gat te zitten. Het blijft heel lang bij “ik zou nog moeten…”.

Waarom doen we dat toch?
Met verstand heeft het weinig te maken. Sterker nog, hoe slimmer de vrouw, hoe hardnekkiger het patroon. Ik zie het al jaren in mijn praktijk. Slimme vrouwen kunnen hun eigen gedrag uitleggen alsof ze er een scriptie over hebben geschreven. Ze weten waar het vandaan komt, ze weten wat het kost, ze kunnen het zelfs prachtig verwoorden. En de volgende ochtend staan ze om half zeven gewoon weer keihard aan.

Want in dat slimme hoofd draait iets wat veel ouder is.
Conditioneringen.
Oude gewoontes.

Overtuigingen die er al zaten voordat je kon fietsen. Eerst werken, dan spelen. Gewoon niet zo zeuren. Je mag niet lui zijn. Als jij het niet doet, doet niemand het. Rust moet je verdienen. Ergens heb je ooit die zinnen geleerd, aan de keukentafel, op school of in je eerste baan.

En ze hebben je ver gebracht.
Heel ver zelfs.

Het werkte ook prima. Toen je 25 was…
Je werkte keihard door, sliep vijf uur, nam een extra koffietje en de volgende dag kon je er weer vol tegenaan. En je lichaam trok dit ook gewoon.

Maar nu, op 45+ is dat een compleet ander verhaal. Je reservetank is kleiner geworden. Je hormonen gedragen zich anders en je herstel duurt langer. Dezelfde aanpak die je vroeger energie gaf, trekt je nu compleet leeg.

Je bent heel ver gekomen met je kracht en je doorzettingsvermogen. Maar grote kans dat je nu op een punt bent aangekomen waarop diezelfde kwaliteiten je te veel gaan kosten. En misschien vraagt een volgend level van succes wel een heel andere aanpak.

Nou, dan pas je je toch gewoon even aan, zou je zeggen.
Maar was het maar zo makkelijk. Die oude patronen leveren je namelijk ook iets op, daarom kun je dat volhouden. Je bent de sterke, de betrouwbare of degene die het altijd regelt. Mensen rekenen op je en dat voelt goed. Het geeft je controle, het geeft je waarde, misschien zelfs een stukje identiteit. En als je dat patroon loslaat, laat je die ‘winst’ ook gaan.

Dikke kans dat dat heel ongemakkelijk voelt.
Want wie ben je nog als je niet meer die sterke bent? Hoe kijken ze naar je als je nee zegt? En wat moet je met al die stilte als je eindelijk eens niks hoeft? Bewust of onbewust, maar dat is de onderliggende reden waarom de meeste vrouwen blijven kiezen voor het bekende maar uitputtende patroon.

Dus met deze mail wil ik je vooral aan het denken zetten. Over een vraag die we onszelf veel vaker zouden mogen stellen: “Waarom blijf ik doen wat me zoveel energie kost?”.

Neem er eens even de tijd voor en pak er gerust een pen bij. Hier zijn een paar vragen om op te kauwen:

✨ Van wie heb je geleerd dat je rust moet verdienen?
✨ Wat zou er gebeuren als je een week lang de helft deed?
✨ Wie ben je als niemand je nodig heeft?
✨ Welk voordeel van je drukte wil je eigenlijk helemaal niet kwijt?
✨ Hoe lang denk je het nog vol te houden in dit tempo?

Moet je even slikken van die vragen?

Dan zit daar een uitdaging. Het lastige van dit soort gewoontes en patronen is dat ze voor jou heel normaal voelen. Als wie je bent. En dat is logisch want het is in de loop der tijd je ‘default instelling’ geworden.

Maar dat is het zeker niet!

Dus wat ga jij veranderen?

Liefs,
Jeanine